Hüzün Siyahtir
Hüzün Siyahtir
Üç adamin destani
Gün kendinden geçinceye kadar
Ispiyon kuytularda ihanet gizlidir
Gammazlanan türkülerin isyanidir
Türkü notada tini
Kavalda nagme
Dilden dile sestir
Ve yarim kalmiş bütün sevdalarda
Daim gözyaşi ile akan
Hüzün gizlidir
Hüzün Siyahtir
Bu üç adam destanidir
Mangal yürekli üç adam
Ayaklarindan kurşun sekerek
Gelinlik bir kiz kucaklar gibi
Yürüdüler sehpaya
Dar agaci utandi
Yagli ip utandi
Tanik duvarlar
Tanik kuşlar
Ve şafak utandi
Cellat utanmaz!.
Yalniz
Hüzün Kaldi avluda sesiz
Hüzün Siyahtir
Gün kendinden geçinceye kadar
Salaş yagmurlarda
Islanmiş bir arzudur hayat
Kuşatilmiş vurgunlara sessizlik
Kendini inkardir
Pervazsiz
Ve onlar
Avaz-avaz
Tükürdüler yüzüne karanligin
Siyah işiga boyandi
Güne eridi
Ve yildizlar terk eti geceyi
Bize hüzün kaldi
Hüzün Siyahtir
Inan ki çocuk
Bu onlarin türküsüdür
Ne bir fazla
Ne bir eksik
Üç kadim dost
Üç deli rüzgar
Hirçin
Ve asi
Üç yürekli adam
Hüzün yakişmazdi onlara
Çünkü
Hüzün Siyahtir
Ve yaşamda
Çok renk vardir çocuk
Çok renk
Taniyacaksin
Ama…
Hüzün Siyahtir
Ayak İzlerim
Ölümü teslim aldı Hüzün,
İçinde senden kalan cam kırıkları
Aynada sensiz Hüzün
Sensiz Hiç kimse dindiremedi bu hıçkırıkları
Bir gece yarısı
Ansınız göreceksin
Köşe başında nöbet tutuyordu Hüzün.
Öyle kolay değildir
Beni unutmak.
Hala sokaklarımdadır
AYAK İZLERİM…
Gözümdeki Son Damla Sendin
ağlamamak için tuttum kendimi
ağlamayacaktım
yaşlı gözlerle veda etmeyecektim gidişine
tuttum kendimi
hep sevinç göz yaşları akıtırken
şimdi ise
vedalara ağlamak ağır gelir gözlere
son busendi beni yakan
son okşaman yokmuydu saçlarımı
yüreğim alevlerde kayboldu
eridi bitti kül oldu sanki
dayanamadık akıttım göz yaşlarımı
sende onlarla aktın gittin
tuttamadım seni beceremedim
son kez el saladın bana
son kez baktın bana
ama nafile
sen gittin işte
gözlerimdeki son damlaya aktın gittin işte…
Dost
Kevser havuzuna dalanlar,Ölmezden öndün ölenler
Nefsini düşman bilenler,Konar tuba dallarına
Alem düşman olur ise,Beni dost’tan ırımaya
Dost kanda ise ben anda,Düşmanlık arımaya
Dost ehli bizim ile hem,Dost burdadır bize ne gam
Yüz bin cehd ederse düşman,Dost mahfili duramaya
Düşman bana nide bile,İşim gücün dost’tan yana
Dost makamı can içinde,düşman eli eremeye
Kime kim dost kapı aça,Düşmanı elinden kaça
Yunus ağzı güher saça,Değme arif değemeye
Neden Bırakıp Gittin..
Boğazımdan geçmiyor,sensiz bir lokma ekmek,
Hoşuma mı gidiyor,böyle acılar çekmek,
Niçin yalnız bıraktın,neden bırakıp gittin,
Hangi kitapta yazar,seven yüreği ekmek.
Nefes alamıyorsam,oksijensiz kalmışım,
Oksijenimsin benim,bilki sensiz yanmışım,
Şimdi bil ki yalnızım,gözlerim yaşlar döker
Düğümlenir boğazım,yalnızca seni bekler,
Her nereye baktıysam, senden izler taşıyor,
Sensizlik inan bana,bil ki ölümden beter
Nefes alamıyorsam,oksijensiz kalmışım,
Oksijenimsin benim,bilki sensiz yanmışım,
Nefesim daralıyor,bunalım içindeyim,
Ne olur söyle bana ,kime sitem edeyim,
Bil ki ben de insanım,bel ki yanlış yapmışım,
Ne olur izin ver de,bir özür dileyeyim.
Nefes alamıyorsam,oksijensiz kalmışım,
Oksijenimsin benim,bilki sensiz yanmışım,
Sinan Karakaş
